Ingedeeld onder: bieschty
Jim Lewis en Jim springer hebben elkaar voor het eerst ontmoet toen ze 39 jaar waren. Dat is geen wonder, zult u zeggen. Mensen die 39 jaar zijn ontmoeten ook wel eens iemand. Geen wonder, ware het niet dat Jim en Jim een eeneiige (woorden als dit bewijzen maar eens te meer dat nederlands een taal is voor intellectuelen) tweeling waren.
Bij hun geboorte waren ze afgestaan door hun moeder, en allebei geadopteerd door een ander gezin. Beide gezinnen noemden hun nieuwe zoon, zonder het van elkaar te weten: Jim. Toeval.
Eeneiige tweelingen komen niet voor niets uit een en hetzelfde ei. Jim en Jim hadden precies hetzelfde IQ, precies hetzelfde gewicht, hadden allebei hartproblemen, hadden allebei last van slapeloosheid en hadden allebei vanaf hun 18e last van migraine.
Verder waren ze allebei fervent nagelbijters, was hun handschrift indentiek, namen ze precies even grote stappen bij het lopen. Ze hielden allebei niet van baseball, maar wel van autoracen. Ze dronken allebei Miller Lite en rookten Salem sigaretten. Ze hadden allebei gewerkt bij McDonald’s, daarna bij een benzinestation, en daarna als Sherriff. Ze gingen allebei altijd naar dezelfde plek op vakantie, ergens aan Florida Beach. Ze lieten allebei liefdespost-its achter voor hun vrouw, en hadden allebei witte hekjes om de bomen in hun achtertuin. Ze maakten allebei poppenmeubeltjes in hun kelder.
En verder…ach…ze waren allebei getrouwd met een Linda, waren allebei weer gescheiden van die Linda, en daarna hertrouwd met een Betty. Ze hadden allebei een hond die Toy heette. Jim Lewis noemde zijn eerste zoon James Allen, en Jim Springer noemde zijn eerste zoon James Alan.
Uiteindelijk gingen ze op dezelfde dag dood aan dezelfde ziekte.
Ik weet dus zeker dat er ergens ook nog een Ellen is. Iemand die ook vroeger of detective of uitvinder wou worden. En die op haar dertiende niet mee kon naar een scoutingkamp in Harderwijk omdat ze roodvonk had. En die ook als eerste singletje All cried out van Allure kocht. (sorry)
Die Ellen leeft vast in een parallel universum.
Mijn stelling van vandaag is: bij eeneiige tweelingen is er per ongeluk eentje teveel geboren in dit universum. (en is er dus eentje tekort in het parallel universum)
Oe, nu komt er nog een gedachte bij me op: wordt er ook dan wel eens eentje teveel in het parallelle universum geboren? Dus dat die parallello’s er twee van iemand hebben? En wij geen een? En is dat eigenlijk erg?
Ingedeeld onder: bieschty
Gisternacht had ik ineens honger. Er was niet veel voorhanden, dus werd het een gebakken ei, met kaas en wat peper. Zó tussen twee sneetjes wittebrood.
Ei, kaas, peper, brood. Dat zijn zulke simpele producten, zelfs ouderwets te noemen. Niks geen ingewikkeldheid. Tegenwoordig kun je alles eten wat je wilt, overal vandaan. We smeren ook overal tapenade en aioli op, alsof het niks is. Maar niet eens zo heel lang geleden vonden mensen macaroni en nasi al héél exotisch. Er zat zelfs een meisje bij mij in de klas op de middelbare school, die op haar 17e voor het eerst een pizza at (Nijbroek).
Maar gisteravond dus gewoon een omeletje op brood. Dat had mijn opa dus ook kunnen eten toen hij 22 was. En toen, nou toen…kreeg ik dus een ontzettend eeuwigheidsgevoel.
Ik moest ook denken aan de godfather van mijn familie. Henrick Bisterbuss, die rond 1475 vanuit Polen naar Nederland (Epe) kwam, en vervolgens een nageslacht van boeren, loonwerkers en naaisters schiep.
Wat at Henrick op brood? En wáárom staat dat niet vermeld in de stamboom?
Het enige wat ik weet behalve dat zo’n beetje elke Bijsterbosch (Bisterbuss) nog op de Veluwe woont, en allemaal nog steeds zo’n beetje hetzelfde doet, is dat Jacob Bijsterbosch (1843-1933) blind was, maar toch de Bijbel uit zijn hoofd kende. Ik ken een foto van een hele boze man in een stoel met de Bijbel op schoot, en dat was Jacob.
Grmbll. Met zo’n familie word je nooit een rockster. De volgende keer neem ik weer crack als midnight-snack.
Ingedeeld onder: bieschty
Rennen, hollen naar het theater, met je lijzige haar in de wind!
De nieuwe voorstelling van Jakop Ahlbom, de engste voorstelling die ik heb gezien. In de zin van: David Lynch, freaky, en kloppende harten in keukenbakjes. Niet in de zin van: “ik vond het zo slecht dat het eng was”.
Vanavond en morgenavond nog in Huis a/d Werf!
Hoezee, trakteer jezelf!
