Ingedeeld onder: 16896165
Op een feestje van je ouders op de veluwe een foto in je handen gedrukt krijgen met daarop een roodharig puberkind van een willekeurige restkennis met daarbij de opmerking: “Ja, zij is ook zo’n creatieveling, ze speelt hartstikke leuk piano.”
Het doet mij altijd denken aan een gouden opmerking van Bill Hicks:
“Your kids are not special.”
Ik was blij dat Nasja erbij was, zodat we de zoveelste vraag over wanneer ik nou ging trouwen konden wegspoelen met een Flügeltje.
De veluwe gaat je niet in de koude kleren zitten.
Ingedeeld onder: bieschty
Ik hou helemaal niet zo van Counting Crows. Ik vind de stem van die zanger helemaal niet prettig eigenlijk, op de een of andere manier klinkt hij zo overdreven amerikaans. Een beetje zeurderig en een beetje alsof hij net een vette burger achter z’n kiezen heeft om daarna een langgerekt “yeah” te laten horen.
Toch had ik ooit een cd van Counting Crows. Ik had hem omdat ik lid was van zo’n cd- en boekenclub waar je lid van wordt als je achttien bent en argeloos, en waar je vervolgens jaren lid van blijft omdat de procedure van opzeggen expres heel moeilijk voor je wordt gemaakt.
En toen heb ik als kwartaalbestelling ooit de cd van Counting Crows genomen omdat ik verder niks leuks zag in het boekje. (Counting Crows dan nog liever dan Shania Twain)
Ik heb afgelopen maart de betreffende cd weggegeven aan iemand. Geen centje pijn.
Ja, maar toen was het maart.
Toen was ik nog wild en jong.
Toen zat ik nog niet in die stijgende lijn van bij steeds meer films moeten huilen. Toen was ik niet oude liefdesbrieven aan het lezen en me aan het afvragen over wie die brieven gingen. Toen had ik nog geen fles whiskey in huis. In maart was het nog geen herfst.
Nu, te midden van het sentimentele circus dat de herfst heet, wil ik mijn cd terug. Eigenlijk alleen voor dit nummer.
Ingedeeld onder: bieschty
Alleen MJ kan op een reusachtige robotarm boven een stadion zweven en dan een bescheiden handje opsteken en met een zacht stemmetje “hi…” zeggen.
Alleen MJ kan als een zesjarig meisje om het woord “bootay” giechelen.
Alleen MJ kan vol wellust in zijn kruis grijpen, en een paar seconden later liefdevol “god bless you” zeggen, en dat het dan allebei volkomen geloofwaardig is.
Alleen MJ kan “just look over your shoulder, honey!” roepen, en mij rillingen geven. Omdat ik dan ineens heel helder, helderder dan ooit, besef dat dat lieve jongetje van zeven van the Jackson 5 echt echt dezelfde is als die witte meneer/mevrouw/kapsel/diana ross/tim burtonpoppetje met megahanden die daar staat te zingen.
Ik ben vanavond naar This is it geweest, natuurlijk. Gelukkig heb ik niet gehuild (wel gelachen). Huilen had ik al gedaan tijdens de uitzending van de michaeljacksonherdenkingsdienst, drie keer (Mariah, Jermaine, Paris Katherine). En dat terwijl ik niet eens een echte fan ben. Ik heb Thriller, het album dat iedereen op de wereld al had behalve ik en een meneer op een berg in Peru, pas na zijn dood gekocht.
Ja, MJ is dood.
Maar MJ kan moonwalken terwijl hij al dood is. En dat kan alleen hij.
(en wie het niet gelooft, is mooi ignorant)
